Zaczynamy naszą przygodę od Luwru..Luwr (fr. Louvre, Musée du Louvre) – dawny pałac królewski w Paryżu, obecnie muzeum sztuki. Najstarsze fragmenty Luwru pochodzą z końca XII wieku, wtedy Filip II August wzniósł w tym miejscu zamek warowny. W drugiej połowie XIV wieku Karol V Mądry uczynił z zamku rezydencję. W XVI wieku Franciszek I zamienił tę budowlę w renesansowy pałac. Luwr to jedno z najstarszych i największych muzeów na świecie. Położony w centrum historycznym Paryża - między prawym brzegiem Sekwany, a ulicą Rivoli i ogrodami Tuilerie, a kościołem Saint Germain l'Auxerrois. Luwr położony jest na jednej linii z Champs-Élysées, wchodząc w skład tzw. osi historycznej Paryża. Od dawna w Luwrze gromadzone są bogate zbiory sztuki francuskiej i światowej.(źródło-wikipedia).
A to my w Luwrze, żeby nie było , że nie byliśmy...
Nike z Samotraki – marmurowa rzeźba z okresu hellenistycznego z III lub II wieku p.n.e.. Postać Nike ma 2,40 m wysokości, a ze skrzydłami 3,28 m. Jej twórcą był prawdopodobnie Pytokritos z Rodos. Uważa się, że mogła być symbolem zwycięstw odniesionych przez Rodyjczyków w wojnie z Antiochem III. Prawdopodobnie znajdowała się na dziobie jakiegoś okrętu. Została odnaleziona w 1863 roku na greckiej wyspie Samotraka przez francuskiego archeologa-amatora Charlesa Champoiseau. Jest to rzeźba o dużej dozie realizmu, co podkreśla chociażby szata, która w tej rzeźbie migocze, gra; wyraźnie widać, że jest albo mokra, albo łopocze na wietrze. Wysunięta do przodu prawa noga i rozpostarte skrzydła nadają postaci harmonijność ruchu. Nike z Samotraki od 1884 można oglądać w Luwrze w Paryżu.(wikipedia).
Wolność wiodąca lud na barykady - obraz francuskiego malarza, Eugène Delacroix upamiętniający wydarzenia rewolucji lipcowej wymierzonej przeciwko panowaniu króla Francji, Karola X. Wolność została uosobiona w postać kobiety trzymającej w jednej ręce trójkolorową flagę, a w drugiej, muszkiet z nadzianym bagnetem. Obecnie "Wolność wiodąca lud na barykady" jest jednym z najbardziej znanym obraz Delacroix, który został zakorzeniony w kulturze masowej.(wikipedia).
Mona Lisa (wł. i hiszp.: La Gioconda; fr.: La Joconde) - obraz olejny namalowany na drewnie topoli o wymiarach 77 cm x 53 cm przez sławnego malarza włoskiego renesansu, Leonarda da Vinci. Obraz powstał w początkach XVI wieku (ok. 1502 - 1507), a obecnie znajduje się w paryskim Luwrze, będąc własnością rządu Francji. "Mona Lisa" jest obrazem charakteryzującym się raczej ciemnymi i chłodnymi barwami. Dominuje w nim zieleń i to zarówno w szacie samej Mony, jak i w znajdującym się za nią lesie. Kompozycja jest zdecydowanie statyczna, jednakże otwarta. Portret ten od wieków zachwyca historyków i twórców, a także zwykłych ludzi. Niektórzy z nich sądzą nawet, że Leonardo, który jak na epokę, w której żył był wyjątkowo inteligentny i oświecony (wręcz wyprzedzał swoją epokę), stworzył swój ukryty autoportret, a wyraz twarzy zwany "enigmatycznym uśmiechem" ma wyśmiewać nierozumność ludzi, którzy tego nie widzą. Jest to jeden z najsłynniejszych i najbardziej cenionych obrazów z czasów renesansu.(wikipedia)
Wenus z Milo, Afrodyta z Melos, to najsłynniejsza rzeźba bogini Afrodyty. Została znaleziona przez greckiego wieśniaka Jorgosa w 1820 r. w okolicach teatru na terenie akropolu w Adamas, głównym porcie greckiej wyspy Milos, leżącej w archipelagu Cyklad na Morzu Egejskim.Figura miała podobno wówczas ręce. Według legendy straciła je, gdy statek d’Urville’a roztrzaskał się o skały w pobliżu wyspy. Gdy rzeźbę wydobyto, była już w stanie, w jakim zna ją cały świat. Markiz de Riviere sprezentował Wenus Ludwikowi XVIII. Od 1821 r. posąg znajduje się w Luwrze.Figura wykonana jest z marmuru paryjskiego (z wyspy Paros). Ma 2,04 metra wysokości. Półnaga bogini ma szatę opuszczoną poniżej bioder (podobnie jak Wenus wyżymająca włosy z Muzeum Watykańskiego). Lewa noga jest na czymś wsparta. Przypuszcza się, że na żółwiu. Kiedyś w lewej ręce trzymała prawdopodobnie jabłko,a ręka trzymająca jabłko była wsparta na kolumnie, aby podtrzymywac cięzar.Jest to rzeźba anonimowego twórcy. (wikipedia).
A teraz zdjęcia z naszego speceru z Luwru w kierunku Łuku Triumfalnego.
Grand Palais jest to duża, szklana sala wystawowa położona w paryskiej 8 dzielnicy . Sala został zbudowana na wystawę światową jaka odbyła się w Paryżu w 1900 roku. Grand Palais został zbudowany w tym samy czasie co Petit Palais oraz Most Aleksandra III. Celem budowy wszystkich wymienionych budynków było jak najlepsze przyjęcie przez Paryż wystawy Expo. Zewnętrzna cześć Grand Palais została zbudowana w stylu secesyjnym połączony ze zbudowanymi klasycznymi fasadami. W 1993 roku ze względu na szeroko rozwinięte prace restauracyjne Grand Palais został zamknięty na następne 12 lat. Ponowne otarcie budynku odbyło się oficjalnie 24 września 2005 roku. Mało znanym faktem jest posiadanie przez Grand Palais dużego posterunku policji który ma celu odpowiednią ochronę eksponatów wystawianych podczas wystaw.(wikipedia)
Spacerowaliśmy przez Place de la Concorde (pl. Plac Zgody) - obszerny plac w centrum Paryża między Polami Elizejskimi a Ogrodami Tuilerii.Zbudowano go w latach 1755-1775 by ustawić pomnik Ludwika XV. W 1793 roku ścięto na placu Ludwika XVI. Swoje stałe miejsce gilotyna znalazła przy wejściu do Ogrodów Tuilerii. Tu pozbawiła życia ponad 1300 osób.Współczesną nazwę nadano placowi po Rewolucji mając nadzieję, że czasy krwawego terroru nigdy nie wrócą. W centralnej części placu znajduje się egipski obelisk podarowany w 1831 roku przez kedywa (wicekróla) Egiptu, Muhammada Alego. Obelisk ma ponad 3300 lat (w 2006 r.) i pochodzi ze świątyni w Tebach. Waży 230 ton i mierzy 23 metry wysokości. W ostatnich latach Egipt żąda jego zwrotu. W narożnikach placu znajduje się osiem kobiecych posągów będących symbolami głównych miast francuskich. Ludwika XVI ścięto koło posągu Brestu.
Łuk Triumfalny (fr. L'Arc de Triomphe) - pomnik stojący na placu Charles'a de Gaulle'a w 8. Dzielnicy (dawniej Plac Gwiazdy, Place de l'Etoile) w Paryżu, na zachodnim skraju Pól Elizejskich (Avenue des Champs-Élysées). Jest to ważny element architektury Paryża, stanowiący zakończenie perspektywy Pól Elizejskich. Jest to budowla empirowa w formie jednoarkadowego rzymskiego łuku triumfalnego. Wysokość: 51 m Szerokość: 44,8 m Stopnie: 284 (wikipedia)
Kolejny dzień zaczęliśmy od spaceru po Pont Neuf (Nowy Most) to najstarszy most w Paryżu. Kamień węgielny pod jego budowę położył w 1578 roku król Francji Henryk III (wcześniej król Polski jako Henryk Walezy), budowę zakończył Henryk IV w roku 1604 (lub w 1607, zależnie od źródeł). Projekt wykonał prawdopodobnie Jean-Baptiste Ducerceau lub Guillaume’a Marchant. Most powstał, aby ułatwić komunikację pomiędzy Luwrem a opactwem St-Germain-des-Pres. Był to pierwszy paryski most nie zabudowany domami, od samego początku wyposażony w chodniki chroniące przechodniów przed błotem i końmi.(wikipedia)
Dziewczyny przed Palais de Justice w Paryżu (Pałac Sprawiedliwości) - zespół budynków na Île de la Cité, od początku istnienia stanowiący siedzibę najważniejszych organów wymiaru sprawiedliwości we Francji. Zajmuje łącznie 1/3 powierzchni całej wyspy, między bulwarami Horloge, des Orfèvres, Harlay oraz Palais.(wikipedia)
Budynek o nazwie Palais de Justice (lub Palais de la Cité) znajdował sie w Paryżu od X wieku i pełnił równolegle funkcje sądownicze, jak i był siedzibą rodziny królewskiej. Zajmował on obszar dzisiejszego Pałacu, jednak do dnia dzisiejszego zachowało się z niego skrzydło znane pod nazwą Conciergerie oraz Sainte-Chapelle. Po opuszczeniu pałacu przez Karola V obiekt stał się już wyłącznie centrum paryskiego i francuskiego sądownictwa.(wikipedia)
Notre-Dame de Paris – gotycka katedra w Paryżu. Jedna z najbardziej znanych katedr na świecie, między innymi dzięki powieści Dzwonnik z Notre Dame francuskiego pisarza Viktora Hugo. Jej nazwa, tłumaczy się jako Nasza Pani i odnosi się do Matki Boskiej. Wzniesiono ją na wyspie na Sekwanie, zwanej Île de la Cité, na śladach po dwóch kościołach powstałych jeszcze w IX wieku. Budowa jej trwała prawie 170 lat (1163-1330).(wikipedia)
Trzy dziewczynki i katedra ;)
To wchodzimy do środka....
Makieta przedstawiająca prace przy budowie katedry.
A teraz kilka widoków ze szczytu katedry....
Nie tylko ja podziwiam widok wieży Eiffla z oddali...gargulcowi też się podoba..
W oddali Panteon.
St Étienne du Mont (pol. Św. Stefana ze Wzgórza) kościół w Paryżu, w pobliżu Panteonu. Miejsce przechowywania szczątków św. Genowefy, patronki Paryża. Ponadto w kościele znajduje się grobowiec Blaise Pascala i Jean Baptiste Racine.(wikipedia)
Zdjęcie przedstawia sarkofag ze szczątkami św.Genowefy i zdjęcie modlącego się w tym miejscu niegdyś Jana Pawła II.
Panteon (fr. Panthéon) – budowla w Dzielnicy Łacińskiej w Paryżu. Król Francji Ludwik XV poprzysiągł wznieść świątynię wartą patronki Paryża (świętej Genowefy) w miejsce zrujnowanego kościoła w zamian za przywrócenie zdrowia. Realizacja tego przedsięwzięcia spadła na markiza Marigny, który wybrał swojego znajomego Jacques'a Germaina Soufflota. Fundamenty pod tę monumentalną świątynię położono w roku 1758, ale ostateczne ukończenie zostało wykonane przez ucznia Soufflota, Jean-Baptiste'a Rondeleta w roku 1789. Panteon Paryski jest klasycystyczną budowlą na planie krzyża greckiego z kopułą centralną i 4 spłaszczonymi kopułami bocznymi oraz z kolumnowym portykiem wejściowym.Panteon jest miejscem spoczynku wielu sławnych Francuzów i Francuzek. W krypcie Panteonu znajdują się m.in. grobowce: Woltera, Jana Jakuba Rousseau, Honoré Mirabeau, Victora Hugo, Emila Zoli, Jeana Jaurèsa, wynalazcy pisma dla niewidomych Louissa Braille'a, fizyków Paula Langevine'a, Piotra Curie, Marii Skłodowskiej-Curie.(wikipedia).
Kasia próbuje przewrócić ten mały budyneczek...
I zaraz wchodzimy do środka Panteonu...
Tutaj spoczywa Maria Curie-Skłodowska.
Wieczorkiem zaczynamy kolejną przygodę ... spływ Sekwaną( (fr. Seine) jest rzeką w północnej Francji. Długość Sekwany wynosi 776 km, a powierzchnia dorzecza około 78 tys. km²; swe źródła bierze na Wyżynie Langres, a uchodzi w formie estuarium do Zatoki Sekwańskiej koło Hawru (kanał La Manche).(wikipedia).
Pierwszy nawrót u podnóży wieży.
Kolejny dzień rozpoczęliśmy spacerem w pobliżu -Muzeum d'Orsay (fr. Musée d'Orsay) - muzeum w Paryżu, położone na lewym brzegu Sekwany. Zbiory zawierają głównie sztukę francuską z lat 1848-1918: malarstwo, rzeźbę, fotografię oraz meble. Dzieła te są młodsze od tych, które prezentowane są w Luwrze, a starsze od zbiorów Centre Georges Pompidou. Rocznie muzeum odwiedza ok. 4 miliony zwiedzających.(wikipedia)
Most Aleksandra III (fr. Pont Alexandre III) – wybudowany został w latach 1896-1900, a ukończony został na otwarcie Wystawy Światowej. Został nazwany na cześć cara Rosji Aleksandra III Romanowa, którego syn i następca, Mikołaj II, położył kamień węgielny pod budowę (w październiku 1896).
Ciekawostki : *W filmie pt. "Angel-A", to z Mostu Aleksandra III, Angela i André skaczą do Sekwany. * W filmie Disneya pt. "Anastazja", most ten zostaje zniszczony przez Rasputina, kiedy próbuje on zabić Anastazję. * W filmie pt. "Ronin", szpiedzy mają spotkanie pod mostem, na prawym brzegu Sekwany. * W szóstym sezonie serialu pt. "Rodzina Soprano", w odcinku pt. "Cold Stones", Carmela Soprano odwiedza Paryż i jest na tym właśnie moście. (wikipedia)
A kierowaliśmy się w tym dniu na wieżę....
Wieża Eiffla (fr. Tour Eiffel, wym. tuʀ ɛfɛl) – najbardziej znany obiekt architektoniczny Paryża, rozpoznawany również jako symbol Francji. Obecnie jest to piąta najwyższa budowla we Francji i najwyższa budowla w Paryżu. "Dama Paryża" stoi u południowego krańca Pola Marsowego w centrum Paryża, nieopodal Sekwany. Widok ze szczytu Wieży Eiffla (Pole Marsowe) Wieża nocą Plan wieży Eiffla autorstwa Maurice Koechlin (ok 1884 r.) Widok od podstawy Symbol Unii europejskiej na Wieży Wieża została zbudowana z okazji Wystawy Światowej, jako przykład możliwości technicznych tamtego okresu oraz symbol potęgi gospodarczej i naukowo-technicznej Francji w tym okresie. Po zakończeniu wystawy wieża miała zostać rozebrana, jednak po tym, jak na jej szczycie założono laboratorium meteorologiczne, ocalała.(wikipedia).
Dziewczyny na szczycie..
Kilka widoczków z ostatniego piętra.
A tu niespodzianka ..przenosimy się do NY..Statua Wolności (ang. Statue of Liberty), właściwie Wolność opromieniająca świat (ang. Liberty Enlightening the World, fr. La liberté éclairant le monde), posąg na Wyspie Wolności, w Nowym Jorku w stanie Nowy Jork u ujścia Hudsonu; monumentalny, neoklasycystyczny, wzniesiony w latach 1884–1886 według projektu Frédérica Auguste'a Bartholdiego, Gustawa Eiffla (konstrukcja) i Richarda Morrisa Hunta (postument); dar narodu francuskiego upamiętniajacy przymierze obu narodów w czasie wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych[1]; od 1924 narodowy pomnik USA, wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 1984; symbol wolności, Nowego Jorku i Stanów Zjednoczonych.(wikipedia)
Ale..Niewiele osób wie, że jest jeszcze kilka Statui Wolności, dwie z nich są w Paryżu jedna z nich a właściwie prototyp oryginału stoi w Ogrodzie Luksemburskim a druga na Wyspie Łabędzia nad Sekwaną.
To jest właśnie ta z wyspy Łabędzia...
I przenosimy się w kierunku wspomnianego już ogrodu Luksemburskiego( (Jardin du Luxembourg) park miejski w Paryżu, Francja. Powierzchnia - 224 500 m². Park powstał jako oprawa Pałacu Luksemburskiego. Centralnym elementem parku jest ośmioboczny basen. Park jest również bogato ozdobiony rzeźbami i fontannami.
Na początek końca przenosimy się jeszcze do Luwru...na wieczorną sesję przy świetle reflektorów ;)
Ostatni dzień podróży spędziliśmy zwiedzając przede wszystkim Bazylikę Sacré-Cœur (Bazylika Najświętszego Serca) - kościół na szczycie wzgórza Montmartre w Paryżu. Kiedy w 1870 roku wybuchła wojna francusko-pruska dwaj francuscy przemysłowy przysięgli sobie, że jeżeli po wojnie ujrzą Paryż takim, jak przed wojna wybudują bazylikę ku sercu Jezusowemu. Gdy rok później, po zakończeniu działań zbrojnych, okazało się, że Paryż został nietknięty przemysłowcy postanowili wypełnić swoją obietnicę. Propozycję z zadowoleniem przyjął ówczesny arcybiskup Paryża i już w 1876 roku rozpoczęto budowę. Ukończono ją w 1914 roku, jednak wybuch pierwszej wojny światowej uniemożliwił konsekrację. Odbyła się ona 5 lat później, w roku 1919.
Bazylika Sacré-Cœur wybudowana została na szczycie wzgórza Montmartre (XVIII dzielnica Paryża). Zaprojektował ją Paul Abadie w stylu romańsko-bizantyńskim, z zastosowaniem na elewacjach nazywanego białym granitem trawertynu, stąd potoczna nazwa - biała bazylika. Jej kopuły mają wysokość 79 metrów, a wieża północna 83 metry. W owej wieży znajduje się najcięższy dzwon w Paryżu (19 ton), nazywany "Savoyarde", jego serce waży 500 kg. Ze szczytu kopuły można podziwiać panoramę Paryża i widok na tereny oddalone o 30 km.(wikipedia)
Zdjęcia ze szczytu bazyliki.
Powrót do centrum Paryża typowymi uliczkami.
Oczywiście musieliśmy zaliczyć plac Pigalle ;)- zwyczajowa nazwa dzielnicy w Paryżu wokół placu Pigalle, na granicy pomiędzy administracyjną dzielnicą (arrondissement) IX i XVIII. Patronem placu jest osiemnastowieczny rzeźbiarz francuski, Jean-Baptiste Pigalle (1714-1785). Dzielnica znana jest we Francji i na całym świecie z tego, że znajdują się w niej liczne domy publiczne, "hotele na godziny", lokale "peep-show" i tym podobne przybytki.Plac Pigalle na trwałe zapadł w polszczyźnie i w polskiej kulturze masowej dzięki hasłu "W Paryżu najlepsze kasztany są na placu Pigalle", którym posługiwali się francuscy antyfaszyści w bardzo popularnym polskim serialu filmowym "Stawka większa niż życie"; odzewem było "Zuzanna lubi je tylko jesienią".
Moulin Rouge (franc., Czerwony Młyn) to tradycyjny kabaret zbudowany w roku 1889 przez Josepha Ollera, właściciela paryskiej Olympii. Położony w dzielnicy czerwonych latarni niedaleko Montmartre w Paryżu, jest znany z wielkiej, czerwonej imitacji młyna na dachu. Wygląd i nazwa tego kabaretu jest często kopiowana przez inne kluby na świecie. Nazwę tego kabaretu wykorzystano w filmie Hallo! Szpicbródka (Akcja filmu toczy się w warszawskiej rewii Czerwony Młyn). Najbardziej znani wykonawcy z Moulin Rouge to między innymi La Goulue, Yvette Guilbert, Jane Avril, Mistinguett, Le Pétomane i inni.
Na koniec prezentacja pyyyszzznnyychh ciastek francuskich z samej przesłynnej dzielnicy Montmartre...a na znak że były pyszne wystarczy tylko obejrzeć kolejne zdjęcia..
I tym miłym akcentem kończymy pokaz naszej wycieczki po Paryżu...było pięknie ale się skończyło...
