Na de rustpauze een Japans restaurant uitgezocht. Schoenen uit natuurlijk.
Het zitten is net niet echt Japans, onder de tafels kun je toch ineens op een ´normale´ Nederlandse manier je benen kwijt, dat kun je net bij de spijkerbroek van Lilian zien.
Zo, gezien die tassen, lijkt het net echt. Niet bij Wijtze of achterin bij Sinisa onder de tafel kijken, dan zie je aan de lijn van de spijkerbroek dat er toch gewoon ruimte is onder de tafel. Maar toch leuk bedacht!
De ober moet wel echt door zijn knieën, voor de mensen die van buiten naar binnen kijken lijkt het net echt. Het eten is overigens écht Japans!
Need I say more: echt Japans voorgerecht
De niet-wedstrijdatleten kunnen er gerust een bier(tje) bij drinken.
Na het eten een wandeling naar een fraaie tempel (shrine). Peter en Johannes kijken bij een stenen 'bak' waar kleine pannetjes aan stokjes op liggen. Om uit te drinken? Niemand weet het helaas, de bijgeschreven teksten zijn in het Japans en de tempel is op dit tijdstip dicht.
Nu met flitser (zie vorige foto)
Het middenterrein voor de tempel. Tijd om te zitten en even na te denken.
Of tijd om een wens toe te voegen aan dit geheel van wensbriefjes.
Mark (geel) en Frank (links van pilaar) nemen al mediterend uitgebreid de tijd voor hun concentratie.
Ook de anderen worden stiller, slechts het geluid van het verkeer dringt nog door en af en toe het geluid van een vogeltje en het zachtjes kraken van de houten vlaggenmasten. Heerlijk!
Achter de tempel ligt het strand van Naha. We maken een symbool. Handen in het zand in een cirkel. Samen er voor gaan.
De voetstappen leiden de handen de juiste weg?
Even praten op het strand over alles wat er is gebeurd, alles wat er gaat gebeuren, en wat de gedachten daarbij zijn.
En dan is het ook al weer vrij snel laat. Terug naar het hotel en gaan slapen. Morgenochtend is de laatste groepstraining - op ditzelfde strand - voordat morgenmiddag de weging begint en zaterdagochtend het toernooi. Ja mata (tot ziens), tot morgen!
