Een bezoek aan het Duits kerkhof in Vladlso.
Een laatste rustplaats onder een prachtig bladerdak, waar de vogels voor het enige geluid zorgen.
Zoveel verdriet onder één steen.
Volle aandacht voor de uitleg van meester Erik.
Even stilstaan bij de beelden van Käte Kolwitz.
De treurende vader ...
en de treurende moeder.
Enkele indrukken...
De IJzertoren voor blinden.
Wij kunnen hem gelukkig met onze gezonde ogen bekijken en zien hoe groot die wel is. En ja, wij gaan straks helemaal tot boven.
Hier hoorden we hoe de bommen floten, vooraleer ze op de grond tot ontploffing kwamen.
Wat een vernieling!
Kunstwerken door verschillende kunstenaars buiten .
Klaar om de IJzertoren te beklimmen.
Nog meer kunstwerken binnen.
De soldaatjes van klas 3B.
Wat ben ik blij dat het niet echt is.
Geef mij maar vrede hoor.
Gevaarlijk hoor Nils, zo boven de loopgraven uitkijken!
Piep, wie komt daar te voorschijn?
Ook in de loopgraven is er file.
In de dodengang zat de vijand we heel dichtbij.
Christo vond het spannend.
Zomaar, omdat het mooi is.
De papavers zijn er nu ook nog.
De klaproos is een symbool geworden.
Ik weet het, veel foto's zijn onscherp, maar ze geven een beetje een beeld van de leute en plezier van de namiddag.
Twee hoofden botsten tegen elkaar ... Dus, EHBO... koude flesjes tegen de pijnlijke plekken.
Een piepklein, rustig momentje.
De twee geblutste jongens kregen steun van hun fanclub.
En meester Erik bleef maar les geven.
Ai, ai, ai,... Axel op oorlogspad.
Er was plaats genoeg om rond te racen.
