Jef, Silke, Gust (vake) en nonkel Kris staan vertrekkensklaar aan de parking van de Eibsee - 973m (Grainau)
Ieder met zijn bagage... alhoewel? Silke lijkt niet veel bij te hebben
Eerste doel: Höllentalklamm
De eerste rustpauze
“Luie vlinder zoekt lift”
Garmisch Partenkirchen
De Höllentaleingangshütte (1000m) komt in zicht
De Höllentalklamm (of de regengrotten, zoals Silke deze klam vroeger noemde)
De regenkledij kan weer uit
Indien je niet door de klam wil, kan je (normaal gezien) ook over de klam via de Stangensteig.
Ondanks de waarschuwing gaat deze man toch via de Stangensteig
In de verte zien we ons doel voor morgen al liggen: De Zugspitze.
De Höllentalangerhütte (1381m): einddoel van dag 1
Matrassenlager
Leberkäse mit kartoffelsalat
De restjes die van tafel vallen, worden vakkundig opgeruimd...
dag 2 6h30 iedereen begint zich stilaan klaar te maken voor vertrek
De eerste klettersteig komt er aan. Tijd om ons materiaal aan te doen.
Net voor het laatste en spectaculairste stuk van de Brett klettersteig
Een heerlijke verfrissing in het watervalletje net boven het Brett.
De Höllentalferner komt langzaam in zicht.
De stijgijzers ondergebonden...
... en Silke ziet het nog altijd zitten. We zijn ondertussen bijna 5 uur onderweg.
Nonkel Kris is ondertussen tot persoonlijke Sherpa van Silke benoemd.
Allé, waar blijven jullie?
Het moeilijkste en gevaarlijkste stuk van de tocht: de overgang tussen de ferner en de klettersteig op de rotsen
Dit ziet er moeilijker uit dan het in werkelijkheid is.
Een blik achteruit
”Daar is't dat we moeten zijn“
De Eibsee: daar zijn we gisteren vertrokken
Gelukt. Na 9 uur staan we op de top.
Nu nog het gevaarlijkste stuk: afdalen tussen de “bakjes toeristen” naar het veilige platform
Silke en nonkel Kris vieren het succes op hun eigen manier.
Op juistgeteld 10 minuten stonden we weer 2000 meter lager.
Eerste werk bij thuiskomst: het materiaal nakijken en terug opbergen
