Sommigen waren niet te spreken over het kampterrein. Ik kon mijn ogen niet geloven. Dit is de omgeving: ergens in ´t midden over een bergkammeke lagen we.
"Carlos Crespi siempre!" "ALERTA!" De kreet van een ploeg (equipo), zoiets als een patrouille, betekende dat het eten klaar was. Dan mocht de leiding bij aanschuiven. Wat een schitteren systeem toch ...
Persoonlijke hygiëne ... en let op het uitzicht.
De vlaggengroet.
Ons caminantes tijdens het opstellen van de "marskaart" (zie verslag).
Een wandelende tak, veronderstel ik.
Wij wolken, zij zon, een prachtig uitzicht. Toen ik de groep hier op wees kreeg ik de commentaar: gij zijt toch ne natuurmens eh, gij ziet altijd overal schoon dingen.
Neerhalen van de internationale vlag van 2007. De laatste keer.
