Marian Slootweg - van der Velde met haar zus Heleen, inmiddels achter de douane, klaar voor vertrek
Dominique Geels, onze steun en toeverlaat gedurende de adoptieprocedure en reisgenote voor vijf dagen.
Ons vliegtuig, een Airbus A340
In het vliegtuig; we zaten naast elkaar. Marian vloog voor het eerst. ik ken het gevoel van een luchtdoop van meer dan elf uur...
De stewardess van Cathay Pacific die ons tussen Amsterdam en Hongkong verzorgde.
Deze foto geeft een aardig beeld van de ruimte in de Economy Class. Die houdt, zelfs bij Cathay Pacific, dat een van de weinige Five Stars Rated Airlines is, niet over...
Gangpad in het vliegtuig.
In de Airbus A330 vanaf Hongkong. Hier vliegen we boven Hsinchu Taiwan binnen.
Nogmaals de omgeving van Hsinchu.
De bus van Kuokuang Bus Company, die ons van Taoyuan International Airport naar Taipei zou brengen.
Plenty of Space. Je kunt je benen over elkaar slaan. Ideaal!
De commandopost in de bus. Taiwanezen zijn gek op spiegeltjes en kraaltjes. Let bijvoorbeeld eens op de rand van het stuur...
's Avonds gingen we naar de Shilin Night Market. Op het metrostation stuitten we op deze poster. Olga heeft deze boogschutter in brons vereeuwigd. Micha heeft het sterrenbeeld boogschutter. Door een boogschutter uit het Xian Terracottaleger te kiezen is ook zijn Chinees-zijn benadrukt. Het beeldje is van Micha en gaat als hij ooit uit huis gaat met hem mee.
Straatbeeld van Shilin Night Market.
De plattegrond van onze hotelverdieping. Ik had kamer 337, met uitzicht op de lichtschacht. Taipei huisvest 2,6 miljoen mensen op een relatief klein oppervlak. De grond wordt dus efficiënt gebruikt. Ik was al blij met inval van wat daglicht in de kamer en te kunnen slapen zonder de lucht van rokerige brommertjes en stinkende auto's.
Onze (Micha's en mijn) hotelkamer.
De toegangsdeur (ja, ja, waar je al geen foto's van maakt!).
Uitzicht vanaf de ontbijtzaal. We verbleven in de annex van het Hotel, aan 36 Hankow St. Sec.1, Taipei 100, Taiwan. Het hoofdgebouw staat op nummer 19.
Zelfde beeld uit een iets andere hoek. De foto is door glas heen genomen.
Het Jonah House heeft tegenover zich een foeilelijk, maar beeldbepalende parkeergarage. Op deze manier kon ik prima op Google Earth de coördinaten van het Jonah House terugvinden.
Het gebouw naast de parkeergarage, tegenover het Jonah House.
Het Jonah House. een immens gebouw voor een kindertehuis. Het biedt niet alleen onderdak aan baby's en kleine kinderen, maar ook aan pubers en ongehuwde moeders...
Andere deel van het Jonah House.
De straat waaraan het Jonah House ligt, in westelijke richting gezien.
De obligate foto voor de ingang...
We werden verwelkomd door de dames op de foto ter weerszijden van mij. De dame in spijkerrok is een van de senior medewerkers van het tehuis, een maatschappelijk werkster met een respectabele staat van dienst. De slankere dame is een collega van haar.
Beide dames, nu zonder de zusjes Van der Velde.
Zodra de lift openging stond ik oog in oog met Micha
Het weerzien (we hadden elkaar al eens gezien met behulp van Skype) was hartelijk, zonder veel reserve.
Dat was bij Guido toen veel afstandelijker...
...maar bij Guido brak het ijs sneller....
...ondanks veelvuldig overrijden met autootjes met frictiemotor kwam er geen snelle toenadering.
Maar, Micha keek niet ongelukkig uit zijn ogen!
We werden even afgeleid door één van de personeelsleden .
Micha met de schoolbus met het irritante muziekje.
Deze teddybeer was Micha's grote steun en toeverlaat. die moest dus mee naar Nederland. Voor alle spullen die hij meekreeg moest ik een extra koffer kopen!
Micha's fotoalbumpje met foto's van zijn verjaardag.
Die moeten dus samen bekeken worden!
Op de foto met Micha's verzorgster in het kindertehuis.
In de speelzaal.
Penny Wu geeft instructies over medicijngebruik en overhandigt de nodige documenten, waaronder een stapel foto's van Micha van vóór zijn verblijf in het Jonah House
Micha krijgt het aanmerkelijk minder naar de zin.
Het komt natuurlijk ook wel binnen....
...weten dat je met een toch vreemde meneer mee moet...
...en al je zekerheden achterlaten!
Marian Slootweg met haar dochter Yulinn en de pleegouders die Yulinn hebben verzorgd.
Micha zoekt steun bij zijn beer...
... en is duidelijk niet blij....
....zodat de staf van het kindertehuis op hem in moeten praten.
Dan wordt het besluit genomen, afscheid nemen...
...van alle vriendjes en vriendinnetjes...
...spullen pakken....
...en naar buiten...
...de taxi in!
Een wat triest afscheid...
Micha vond het helemaal niks. Hij zocht zoveel mogelijk afstand. In het hotel pakte hij gedecideerd zijn rugzak en trok zijn schoenen en jas aan en liep naar de uitgang. Daar aangekomen realiseerde hij zich dat hij niet weg kón. Dat heeft een kwartier gefrustreerd huilen opgeleverd.
Toen de gemoederen wat bedaard waren hebben Domique -die inmiddels ook terug was- en ik Micha ter afleiding naar een boeddhistische tempel meegenomen.
Daar knapte Micha wel wat van op. Voordat we weggingen had hij het hele hotel bij elkaar gehuild...
Zo ziet een kleine chinees van zes zijn papa.
Wierook branden
Micha volgde het allemaal heel geïnteresseerd,
Vanaf dat moment ging het een stuk beter. Micha speelt en daagt zijn papa uit. Kraaiend van plezier over de gangen. Formidabel toch hoe flexibel een kinderzieltje is. Een uur geleden had ik geen stuiver gegeven voor zijn acceptatie van de situatie, nu lijkt er ineens niets meer aan de hand te zijn.
En dan naar Taipei 101.
Bewolkt en regenachtig. Dan krijg je dit soort foto's. Het gebouw met het gele dak, rechts op de foto, is het Sun Yat Sen Memorial. Sun Yat Sen was de stichter van de republiek China, degene die de keizer aan de kant wist te zetten.
Micha heeft het naar zijn zin met zijn elektronische gids!
Op de foto met Henry Wang, de eigenaar van Goodnews Limousine Service. (www.goodnewslimo.com). Het goede nieuws voor mij was dat hij een paar woorden met Micha heeft gewisseld en dat het vanaf dat moment prima ging!
Henry is een voormalige medewerker van CSS, het andere –protestants-christelijke– kindertehuis in Taiwan. Hij weet dus hoe met kinderen om te gaan. Hij is nu evangelist en ondernemer.
Een kind op je nek is voor een Taiwanees iets heel vreemds. Kinderen worden gewaardeerd (sterker nog: gepamperd), maar zo'n hummel boven jezelf plaatsen, da's toch iets heel bijzonders...
... dus Henry moest en zou er een foto van nemen!
Deze bol is een demper in de 101. Hij dempt de bewegingen van de 101 bij storm en aardbevingen door tegengesteld te bewegen.
Ik blijf dat knap vinden, dat zoiets te berekenen valt!
Deze foto is door Micha gemaakt, door het glas heen.
Na afloop eten bij de Pizza Hut
Ik heb een klein chineesje nog nooit zoveel zien eten.
Het hele gezelschap bij elkaar.
Slapen deed Micha prima. Ik heel wat minder, omdat ik er toch niet gerust op was dat hij in de kamer zou blijven. Om weglopen te voorkomen had ik de deur gebarricadeerd met koffers.
De volgende ochtend heb ik Micha maar naar de kapper meegenomen.
Er ging een ontzettende hoeveelheid haar af.
Daarna het park in, het was gelukkig droog!
Micha was gebiologeerd door de fontein...
...die hij ook zelf op de foto heeft gezet.
Tamme eekhoorns
Deze man had pinda's en vruchten bij zich...
...en Micha mocht daar vrij van pakken!
Hij durfde zelf de eekhoorntjes te voeren.
Daarna twee oude treinen bekeken.
Door NT$ 10,- in een gleuf te werpen werd het geluid van een rijdende trein en dat van een stoomfluit ten gehore gebracht.
Daarna eten bij de McDonald's, Micha zou -net als Guido toentertijd- van Franse frietjes houden.
In tegenstelling tot Guido vond Micha French fries inderdaad erg lekker.
Ter afscheid: de annex van Hotel Flowers.
Op Taoyuan airport
Micha vond het geweldig om op een trolley rondgereden te worden.
Proberen te bellen met mama, dat we door de douane waren. Maar mama was in gesprek!
Tussenstop: Hongkong Airport. Een immense terminal! Meer dan tachtig gates!
In de kinderspeelhoek...
...vlakbij Gate 1...
...wachten op het vertrek...
In de Airbus...
...knuffelen met Channe-Lin Vos
..wier ouders op Schiphol zouden staan om har af te halen.
Op het vliegveld van Taipei, onderweg naar huis
In de Boeing 747-400 van Cathay tussen Taipei en Hongkong.
...naar....
...Amsterdam!
En thuis, de cadeautjes mee naar Schiphol
Olga en Guido wachtend bij de gate...
Daar komt het vliegtuig...
...iedereen op de uitkijk!
Ellen van Loon aan het filmen.
Het grote moment...
...we komen door de slurf!
Zonder woorden...
...want die héb je dan gewoon niet meer!
Op de foto met de bemanning.
Dominique krijgt haar beeld uitgereikt van Olga.
Met Arnout en oma.
Ik heb niet eens gemerkt dat deze foto genomen werd!
Het beeld dat Olga voor Dominique en haar gezin heeft gemaakt (Familie, 2008, albast -twee kleuren- 17 *13 *10 -zonder tegel-, en 3 kg zwaar)
