Aan de wegen te zien zijn we boven de USA, lange rechte lijnen.
Altijd een fantastisch gevoel, vliegen door de wolken en boven de wolken. Altijd mooi weer.
Het eerste budweiser biertje terwijl het verslag voor NL bijgewerkt wordt.
Rijden zonder helm - dus ook op de snelweg - , de normaalste zaak hier.
We zijn nog maar net aan het rijden en daar heb je ze al. Zwaaiende lampen, loeiende sirenes, catch ya.
Aankondigingen zijn duidelijk en permanent. 800 truck parkeerplaatsen bij 's werelds grootste truckstop.
Van verre te zien, hier moeten we zijn. Zie de verhouding met de vrachtwagens, wat hier toch ook geen kleintjes zijn.
In Iowa worden mais en soja verbouwd, kippen en varkens gehouden. Hier hangen 11 verschillende T-shirts met varkensgrapjes, en nog 2 koeienshirts.
Wel 3 vrachtwagens staan er binnen. Als je hier je vrachtwagenspulletjes niet kan vinden, dan is het er gewoonweg niet.
Hele mooie types, bijna allemaal laten de motor lopen. De meesten zijn mooi gepoetst. Je blijft kijken naar zoveel chroom.
Het Trucking museum. Mooi pand, maar niet echt groot.
Binnen staan bijzondere exemplaren ruim opgesteld.
Wat een tijd was het toen. Zie je de houten bank zonder luchtgeveerde bekleding. Er zal vast ook geen automatische bak in zitten en climat-control mis ik ook. En toch waren ze ook gelukkig en behalen hoge leeftijden.
Mais, mais, mais. En in het dal een strook gras om het water naar de rivier te begeleiden. Anders zou het zaad toch maar wegspoelen.
We naderen een bui. Hier in Iowa heb je grote zomerse buien. In 1993 was het zo heftig, dat er 17 dagen geen water meer beschikbaar was voor consumptie.
Als het regent, gaat het ook even heel heftig. Onze ruitenwisser kon het niet aan. Bij de volgende afslag zat een pomp en snel verholpen met een nieuw wisserblad.
Leuke presentatie. De auto's staan hier in grote getalen op JOU te wachten. Je hoeft maar ja te zeggen en een kwartiertje later rijd je al de poort uit. Niet op bestelling maar voor het uitzoeken.
D stroom is bovengronds vanwege de grote temperatuurverschillen. En altijd een Amerikaanse vlag die niet 's avonds binnengehaald hoeft te worden.
Bij het verkeerslicht - hangen aan de overkant - staat dit campertje. Zie ook op het dak wat een apparatuur er mee gaat. Soms zie je dan ook nog een auto erachter hangen voor de boodschappen.
Dit zie je niet vaak, maar wel steeds meer. Woonwijken en hoger dan begane grond. Erg modern voor de USA.
We gaan op bezoek bij Firestone. Helaas binnen geen foto's. Wel een uitgebreid verslag, zie Reisverslag en dan Tomah 2010
Wegen die zo recht zijn van boven gezien, en prachtig glooiend om te rijden. Een mooi streek gaan we door.
Thank you Veterans. Vrede en vrijheid is in Amerika een heel groots goed.
Onze bus in een stoere pose. Hij brengt ons zonder problemen overal. Het karretje voor de bagage is ideaal.
De manmen staand van links naar rechts, zijn CJ, Scott en Adam Bauer. Achter ons het nieuwe frame waar Adam Bauer mee gaat rijden en volgende week klaar moet zijn!
Dick laat een Tractor Pulling Magazine zien aan deze fanatieke pullers. Het gewas in de grond, tijd genoeg om bezig te zijn met hun hobby.
Autp's worden langer doorgereden als bij ons. Je ziet daardoor mooie modellen uit een lang verleden. Een beetje roest maalt hier niemand om lijkt het wel.
Bij de CASE dealer staat een aardig rijtje. Het is bewolkt maar de temmperatuur is zwoel warm. Het is zomer.
Aan de ene kant nieuw, de andere kant mooi oud.
eh....jong met oud ...
Nog een oude...
met jong erbij. Het staat gewoon op een veld, onbeheerd langs de kant van de weg. Je kruipt erop, loopt eromheen en dan vervolg je gewoon weer je weg. Mooi toch!
Na een hap eten bij de Hooters, ook nog even op de foto. Lynn was wel in voor een geintje.
Zaterdag 19 juni. Op de snelweg zie je altijd leuke dingen. Zoals de naam van dit transportbedrijf. Weiland. Dat klinkt wel erg Nederlands vonden wij.
Amerikanen hebben altijd ruimtegebrek. Met een truck heb je al een behoorlijke laadbak. Toch kan het gekker met een extra rek op de trekhaak met extra ruimte. Het kenteken is niet meer te lezen, maar daar maalt niemand om.
Mais, mais, mais. Links en rechts van de weg. Mooie volle planten, glanzend in de zon.
Minnesota welcomes you !
Ook op de snelweg een bijzonder transport. 4 enorme banden ! Zie de verhouding met de auto die er een stukje vooruit rijdt.
De skyline van Minneapolis.
Vandaag hebben we veel snelweg. We halen een mooi opgeknapte Dodge in.
... met een detail
en nog even de voorkant om een compleet beeld te krijgen.
En dan al die mensen die dan voorbij komen. Menigeen geniet van het mensen kijken. Wij ook bij gebrek aan trekkers. ;-)
De brandweer is in het groot uitgerukt voor een bermbrand. Niet gek want 50 meter verderop staan de huizen. En die zijn hier veelal van kunstof en hout. Het geeft wel een file waar we 1,5 uur instaan.
En weer een good oldy. Staat nog in de grondlak maar de motor wordt als goed getest.
Minnesota, staat van de 10.000 meren. Dit staat op de kentekenplaten van de auto's.
In de dorpjes zie je prachtige gevels. Recht van boven. Hier de lokale bar, betimmert met flinke boomstammen. We zien er in deze streek heel wat huizen van staan. Dat geeft een ruige uitstraling en wil je ook wel in de winter zien.
De auto wordt weer afgetankt. De pomp is ook betimmert met flinke boomstammen. Je voelt je in een heel andere streek beland.
De wedstrijd in Ottertail heeft aan beide zijden tribunes. Op de achtergrond zie je de waterballon. Water wordt voor het stadje opgeslagen in een waterballon om waterdruk te hebben.
De Ironman wordt getest achter een CAT.
Het heerlijke weer zorgt dat de tribunes redelijk vol zijn. Ze verwelkomen ons hartelijk als gasten uit Nederland. We mogen aanschuiven in de VIP waar eten geserveerd wordt.
Altijd mooi bij avond, de trucks.
Zondag 20 juni 2010. Deze Chevy Camaro staat op het parkeerterrein te pronken. Er zit een achterbank in, maar dan moet je niet van die flinke kuiten hebben.
Aan de waterkant komt dit grond-eekhoorntje wel heel kortbij. Het is hier een walhalla voor watersporters. Het zal vast regelmatig gevoerd worden want schuw is het diertje allerminst.
Hoever schat jij de overkant? En dit is een meertje die je hier continue links en rechts van de weg ziet. De eerste 100 meter is kniehoogte diep. De zon heeft het lekker verwarmt. Gisteren hadden we al wel zin in een frisse duik na de lange autorit, maar de wedstrijd wachtte op ons. Nu genieten we er extra van.
In Ottertail staat dit ' schoolproject'. Kleine lapjes ijzer aan elkaar gelast, tot een heuse otter. Op het info bord ernaast zien we ook de route voor sneeuwscooters. Mmm, dat lijkt ons wel wat om in dit glooiende landschap een dag rond te gl-rijden.
In de plaats Wadema heeft een tornado flinke schade aangericht. Het lijkt wel een oorlogsgebied waar muren omgevallen zijn, schuren ingezakt en zoals op deze foto een dak erafgerukt.
Bomen worden afgedraaid als luciferstokjes, en overal liggen stukken die soms kilometers ver zijn meegenomen door de tornado.
Het busbedrijf heeft ook flinke schade. De hele schuur is ingezakt. En zo bijzonder, de buurman heeft helemaal geen schade dus gelukkig tijd om een dak te bieden of te helpen opruimen.
ook deze foto spreekt voor zich
De plaats Wadena waar dit gebeurde. De bol is de watertoren van deze stad. Ook zie je de brandstofprijs voor 1 gallon. Omgerekend betalen ze zo´n 80 eurocent per liter. Een koopje lijkt, maar de afstanden zijn ook wel even anders dan in ons kleine landje.
De dorpjes zijn fantastisch om doorheen te rijden. Vaak nog geen 150 jaar oud. De gebouwen dateren nog uit die tijd met de typisch rechte gevels. Met een beetje fantasie, zie je Bud Spencer en Terrence Hill op hun paarden de stad binnenrijden naar de Taverne.
Verse Pizza. 2 wagenwielen groot en wat je overhoud kan in een doggy bag mee naar huis.
Oude tijden, gerestaureerd tot ware beauty's weer terug in het heden.
De sloperij is voor veel doelgroepen geschikt. Natuurlijk de trekkerliefhebber die er nog iets geschikts zoekt, maar ook als nestplaats voor heel wat vogeltjes.
De beregening gebeurt nauwelijks met een haspelsysteem. Deze arm draait langzaam zijn rondjes en sproeit mooi rustig en laag op de planten.
We hebben een excursie op de Bison Ranch. In dit fantastische huis (helemaal van boomstammen) begint de tour met een video, uitleg over de historie en souvenir-winkel.
Wist je dat de bison, net als de krokodil, een dier is wat een overlever is uit de periode van de Dinosaurus ! Onze tourleider verteld dat er ooit 60 miljoen bisons in de USA leefden. Door het uitroeien van de bisons, konden ook de indianen niet overleven. En dat noemen we westerse beschaving ??
De tour gaat buiten verder in het weiland waar de kudde als een roedel leeft. De eigenaar heeft al 30 jaar bisons, maar loopt niet vrijelijk door het veld, te gevaarlijk. We rijden er met een kleine schoolbus rond, vlak langs de dieren heen. Indrukwekkend.
De bison verliest in de zomer zijn vacht. Het is geen dier voor een hok, en overleeft in de winter dankzij zijn bijzondere vacht. De hoeven worden niet bekapt zoals bij koeien. De stier loopt het hele jaar bij de kudde. De koeien werpen allemaal in dezelfde periode een kalf.
Het enige makke dier wordt gelokt met een brokje. Dit geeft ons de gelegenheid het dier even op de kop te krabbelen.
Bisons houden van vers gras. De poep werd vroeger gebruik om de kachel mee te stoken. Door hun bijzondere spijsvertering, zit er geen geur aan de uitwerpselen en is het als een droge pannekoek prima te bewaren voor koude tijden.
Hoe gek je kun je doen als je enthousiast bent ?
Jazeker, hier staan we bij het begin van de Mississippi. Vanaf dit is het nog ruim 4000 km voordat de oceaan wordt bereikt. We hebben deze reis al diverse keren de Mississippi rivier gezien, soms zelfs 3 kilomter breed. Nu kunnen we het zo oversteken.
Onderweg in North Dakota staan er heel wat groot-groter-grootste trekkers. De oppervlaktes worden hier ook almaar groter. North Dakota is 4,5 keer zo groot als Nederland. Er wonen maar 4 mensen op de vierkante km. In NL zijn dat er 400. North Dakota, land van rust en ruimte.
De bewegwijzering in stijl. De winnetoe achtergrond en erin het getal van de straat. Op de achtergrond een boerderij. Elke streek is anders en de schuurkleur varieert in kleuren wit, rood of blauw.
Heel veel moeras-achtige vennen in het landschap van North Dakota. De wegen zijn lang met weinig verkeer. Zet de cruisecontrol en muziek maar aan. Alle tijd om rond te kijken.
De reden van ons reis naar het noorden is een bezoek aan de Bobcat fabriek. Intertechno, de importeur van Bobcat, één van de belangrijkste sponsoren van het team Lambada.
Het bedrijf is innovatief goed bezig. We zien bijzondere toepassingen van deze super-handige machine. Ondanks de extreme winters is niet alles onder 1 dak. Dat verbaasd ons. Maar als je beschikt over deze machines blijkt dat niet nodig. Op de machine staan alle patenten die deze machine tot een unieke Bobcat maakt.
's Middags bezoeken we een museum. Deze is speciaal vanwege de varieteit aan spullen. We lopen er bijna 2 uur rond, genoeg te zien.
De man die dit museum mogelijk maakte door de kosten van de gebouwen op zicht te nemen, leidde ons rond. Niet langdradig maar vlot langs de bijzondere collectie van soms unieke exemplaren.
Ook in dit museum een paar Stoomtractoren.
Nog maar recent bij iemand uit het bos getrokken. Een gedeelte van de boomstam zit nog door het wiel vergroeit van deze stoomtractor. Wat een gevaarte om er een vermogen van 18 Pk uit te produceren. Ondanks dat lage aantal een enorme kracht.
Vergroeit met de tijd.
Een unieke Bobcat, nooit in productie genomen, een 6 wielige machine.
De eerste Bobcat. Ingenieus om al direct met een model te komen wat nog tot op vandaag de basis is. Er is achter een wiel bij, en een rolkooi, maar voor de rest deed het model toen wat het nu ook moet doen; draaien op de plek.
In North Dakota is een kort groeiseizoen. Je ziet de mais hier kleiner staan dan in de zuidelijker gelegen staten als Iowa.
Alweer 5 tevreden gebruikers.
Rood met groen, of groen met rood ?
Eindeloos lange wegen. In North Dakota helemaal vlak, aan de grens met Minnesota wordt het heuvelachtig.
Bij de Case dealer op bezoek. Gerwin scoort weer een miniatuur.
Leuk geveltje. Hier val je niet op met cowboy hoed, pick up, cowboy laarzen en een flinke buckle aan de broekriem. Boer zijn of akkerbouwer is de normaalste zaak. Je ziet reclame uitingen met dit mooie vak als onderwerp. "I farm, you eat"
Weg van de snelweg betekend ook stof happen. We rijden een toeristische route. Het prettige is dat alle wegen hier breed zijn, geen smalle B-weggetjes waar het lastig passeren is.
Er komt hier zo weinig verkeer, dat zelfs de koeien opkijken van een passant.
Mmm, wat een uizicht. En wat een rust. Heerlijk.
Weer een prachtige dag. We komen net van boven gereden. Het bleek een doodlopende weg wat ons zojuist een prachtige blik over de omgeving gaf.
De Cheyenne river. Typ het woord Cheyenne in Google en je krijgt een lijst van mogelijkheden. Oorspronkelijk kwam deze naam van de Inidanenstam met hun eigen taal.
Landbewerking eind juni. We zien vandaag meerdere landbewerkingsmachines. Het is dus niet 1 verlate boer, maar de tijd van het jaar om soja of mais te poten in deze streek.
Weg van de snelweg betekend continue naar links en rechts kijken om niets te missen. De bedrijven liggen niet mijlenver van elkaar af zoals we gedacht hadden. De percelen zijn blokken van 1 mijl keer 1 mijl, ofwel ruim 256 hectare groot.
Luchtspiegelingen geven aan dat we ver kunnen kijken en dat aan deze weg voorlopig nog een einde komt.
Mais, mais, mais, mais....mais, mais,mais....mais, mais....
Follow us to Hooters. Vrijwilligers genoeg. Eddy besteld de saus 9/11 op zijn kippevleugels. Dat heeft hij geweten. Niet alleen brandde zijn mond, maar ook de volgende ochtend zijn ....
Op maandagavond lopen hier meiden met cup A. Niet zo'n heftig decoleté, maar het enthousiasme is er niet minder om, om samen op de foto te gaan.
Gerwin is jarig in de maand juni. Dat betekend in deze bar dat we een happy half hour hebben, Gerwin dit glas met bier krijgt én op de foto mag.
Op bezoek in de fabriek van Steiger in Fargo. Deze stad ligt op de grens van North Dakota en Minnesota. Wat een enorme, en mooie machines met de modernste mogelijkheden. 20% van het laswerk wordt door (mannen)handen uitgevoerd. Het overige laswerk door robots. De assemblage wordt ook door vrouwen gedaan.
Op transport een model op wielen en op rupsbanden.
Klaar voor transport.
Nummerbord met bison, graanhalm en tekst Discover the space.
Een gebruikelijke transportmanier, op zijn 'hondjes'.
Deze dealer heeft het goed voor elkaar. Met een paar flinke tassen vol komen we weer buiten. De nieuwste modellen caps, leuke shirts en meer.
Alleen maar de grootste modellen in dit uitgestrekte land.
Klaar voor het seizoen.
26 rijen breed, dat schiet lekker op.
In Minneapolis drinken we een biertje. Er is volop uitgaansgelegenheid in de stad, vlak bij elkaar.
Reclame is in Amerika uitgevonden. In een boerenbont winkel staan deze dozen tot bijna het plafond opgestapeld. En de Amerikaanse vlag wordt met de dozen nagebootst en ge-eerd.
Bij het weg-van-de-snelweg toeren, komen we langs een 'Van Bakel boerderij'. Duidelijk opvallende verschijning tussen de Amerikaanse boerderijen. Die zijn niet zo grootschalig als deze bedrijven.
In tegenstelling tot veel Amerikaanse bedrijven, staan hier de koeien permanent op stal. Het blijkt voor de koe het beste omdat ze een constante, koelere temperatuur hebben. Ze krijgen ook iedere dag de juiste voersamenstelling. Het blijkt dat de koe hier het beste op gedijt. En bewegingsvrijheid voldoende in de stal.
Kun je de kalverboxen tellen ? 4 rijen breed en .. boxen lang.
Stallen van wel 400 meter lang. Melkproductie op z'n Nederlands in het Amerikaanse land.
En dit is zo'n Amerikaanse veehouder. Kleinschalig en voldoende om met een gezin goed van te leven.
We zijn op bezoek bij een bedrijf die onderdelen ontwerpt en maakt voor Hotrods. Al bij de 1e vraag zegt de man dat hij rijk is en hij niet meer voor het geld hoeft te werken. Vervolgens neemt hij ons op sleeptouw om de nieuwste machines te laten zien.
De oudjes doen het hier nog best. Ze zullen menig moderne machine verslaan, als het o.a. om de snelheid gaat.
Wat jammer nou dat ze in Amerika niet harder morgen dan zo'n 65 mijl / 110 km. per uur. Daarom rijdt de eigenaar ieder jaar naar de zoutvlakten om daar het gas los te kunnen trekken.
Van buiten lijkt het een gewone auto, mooi opgeknapt. Onder de motorkap laat het zien wat het waard is.
Simpel spuitwerk verraad niet de kwaliteit van deze hotrod. Van binnen is het fantastisch afgewerkt. Je vind hier geen olie-spettertje, stofje of slingerend boutje. Als we dan alle hobby-modellen en machines gezien hebben, gaan we nog naar een andere hal waar de auto verzameling staat. Wat jammer dat er maar 52 zondagen in een jaar zitten.
Foto van een foto. Racen in Utah, de zoutvlakte waar menig snelheidsrecord verbroken wordt. Hier mag je zo hard rijden als je zelf aandurft.
Een bijzonder bezoek komt tot zijn einde, we maken nog een groepsfoto voordat we afscheid nemen.
De grootste mall van America staat in Minneapolis. Zo'n 600 winkels en ook een winkeltje met tractorspulletjes. Een speelparadijs met reuzenrad, achtbaan en diverse langzamere attracties.
Ruige natuur onderweg.
We komen in de buurt van het wedstrijdterrein in Tomah. Bij de restaurants en bezinepompen hangen borden om ons als pullig fans te verwelkomen.
's Avonds zitten we aan de overkant van de tribune. Met de zon in de rug.
Nog een NL succes, het brul-shirt van Marco. Vanwege het foto's maken staat hij op deze plek. De Amerikanen vinden het geweldig en krijgt veel aanspraak.
Vanaf deze tribune zitten we kort op de baan. De overdekte zijde zit verder van de baan, maar door het hoge zitten, heb je een mooi zicht over de hele baan.
Raffle 50/50 noemen ze het hier. Je koopt een kaartje om het evenement te sponsoren en maakt kans op het winnen van een Bobcat machine.
De foto is niet heel scherp, maar geeft wel een indruk van onze verblijfplaats. In de schuur is het voor ons perfect. Bij regen blijven we droog, bij zon kunnen we hier even rustig zitten. We hebben een keukentje voor ontbijt en een hotdog. De hokken achter de jongens zijn de 'kamers' waar een ieder zijn spulletjes heeft liggen. Ideaal, door iedereen beaamt. Wil je toch naar een hotel, dan kost het je flink geld of flink tijd.
Jajaja, die Gerwin weet wat hij mooi vindt. Het meidje is een fan van Tractor Pulling (we zagen haar al op de baan), Bowling Green (daar delen de jongens kettingen uit), dansen op de bar en dollars achter bikini en broekriem.
Eddy probeert het op de mechanische rodeo bull. Gelukkig gaat het hem goed af. Soms zie je een halfdronken Amerikaan die ook wel even een rit wil maken, maar als ze eraf komen vertrekt het gezicht en weet je dat hij zichzelf lelijk geraakt heeft. Het is superstoer om te zien; rollende spierballen, de golvende beweging erop te blijven zitten. De mannelijke barbezoekers vinden het daarom al prachtig dat ook meiden erop springen.
Heerlijk, even zitten in de koeltje, een hotdog met een koel biertje erbij op onze eigen 'camping'. Dick draait de worstjes en heeft daarbij het nieuwe NTPA Championship T-shirt aan. Hierop staat ook de Lambada afgebeeld.
Koelboxen gevuld, even rustig zitten. De warmte is behoorlijk overweldigend. De zon brand erop en dat zijn wij niet zo gewend. Maar na een uurtje is iedereen alweer het rennerskwartier in.
Als 3e van links zie je Wim Dingerink. Naast hem de kleinere Kathy Archer - Black Widow. Ze gooien hier fisbees het publiek in. Als de trekker wint, mag de frisbee-vanger op de foto met rijder en trekker.
De wedstrijd is voorbij. De tractoren worden ingeladen. Wij kijken toe. Amerikanen vinden de rode vrachtwagen een prachtige combinatie. De trekkers vinden ze er ook zeer professioneel uitzien. Het zal vast een beetje meespelen dat de kleuren hetzelfde zijn als hun vlag.
Lambada ; bedankt voor de show, de fantastische resultaten en veel succes deze zomer. We komen in Bowling Green weer kijken.
En natuurlijk staan wij ook even op de baan. Zo'n leeg gebeuren is ook wel indrukwekkend. Helemaal gevuld heeft het een sfeer. Helemaal leeg komen de herinneringen al direct boven, dat we het goed hebben gehad hier. Toeval of niet, maar heeft nu bijna iedereen hetzelfde shirt aan?
En onderweg zien we weer de mooie landschappen van Wisconsin.
Chicago, drukke wegen, maar door de gelijke snelheid van vrachtwagen en auto prima te doen.
Kun je het straatnaam bordje lezen? Dat blijft leuk, de herkenning van Nederlandse namen hier in het Amerikaanse land en hier dus in Chicago-city.
De Amerikaanse beurs is in dit gebouw gevestigd.
Als dierenliefhebber vond ik dit wel een leuk kiekje. De geit die hier al sinds 1934 de bezoekers verwend met lekkers.
Bovenop de toren, 445 meter hoog een werkelijk fantastisch uitzicht. Ben jij wel eens zo hoog geweest?
De verkeersaders door de stad Chicago. Ook 's avonds indrukwekkend om te zien, de ene kant allemaal witte koplampen en de andere kant de rode achterlichten.
De nieuwe attractie, buiten de gevel in een glazen box staan. De stad heeft 13 miljoen inwoners. Dus zo ver je kan kijken, is het stad. Ingedeeld in blokken en de wegen kun je ook zien, als rechte strepen.
Dit zie je als je naar beneden kijkt. Recht langs de wand. Maar wat je voelt als je daar staat, dan zul je toch echt het zelf een keertje moeten beleven!
Er zijn 4 glazen boxen, dus je hoeft niet te dringen om erin te komen.
Zie je de 'boon'. Je kunt ook al een beetje de skyline erin zien. De boon ligt aan Michigan Avenue, in het Millenium Park.
...en wij waren erbij ! Weer een fantastisch mooi weer dag. Vanwege de terugvlucht een lange broek aan, want de temperatuur in het vliegtuig kan behoorlijk aan de frisse kant zijn.
Nog zo'n plek die je in elke toeristische gids van Chicago tegenkomt. Het gezicht is geprojecteerd in glazen bouwstenen, waarvan het water afstroomt. Vermaak voor de kleinsten.
Het Hard Rock Café in Chicago. Een attractie waar je ook lekkere hamburgers kunt eten. Dat doen wij dit keer niet, want we vliegen vanmiddag weg, en het is tijd te gaan.
Ons vliegtuig staat klaar. Van alle gemakken voorzien. Ieder heeft een eigen beelscherm waar de nieuwste films op te zien zijn. De vluchttijd is maar 6.40 uur die we dan ook nog eens als nacht doormaken. Iedereen die op vakantie gaat in het Europa kan niet zeggen dat dit te ver is. Zo easy !
zonsopkomst en de laatste foto van dit foto-verslag ! Wil je het volledige, uitgebreide verslag lezen. Dat kan! Klik op reisverslagen, Tomah 2010. En veel plezier. Alvast dank, en tot Trekkerskieken in...
