Hildur fræðir móður sína um þjáningar frelsarans.
Ein létt á kantinum fær sér eina létta.
Staðurinn Happy Daze var staðsettur í 500 manna smábæ. Ekki mikil von á því að verða ríkur á svoleiðis rekstri. Þar var einn starfsmaður, ung stúlka, sem tók niður pantanir, rölti inn í eldhús og eldaði allan matinn.
Vinalegt.
Hér fékk fjölskyldufaðirinn létta matareitrun, sem tók 2 daga að skila frá sér. Fínt að léttast um 3 kíló svona í lokin.
Alamo. Hér dó Davy Crockett ásamt öðrum, sem þið getið lesið um í sögubókum.
Hildur, Viðar og Borghildur ásamt ónefndri vatnabelju.
Hér fæ ég mér alltaf að drekka. Helst drekk ég ekki annars staðar en í þessum brunni í San Antonio.
Rúntur um vinalegt fangelsi. Ef myndin prentast vel má sjá kakkalakka á gólfinu. Ef myndin prentast mjög vel má sjá að Borghildur er ekki mjög ánægð með að ég skyldi vilja taka rúnt um fangelsið.
Í þessum smábæ voru allar verslanir farnar á hausinn. Þetta var næstum eins slæmt og Grímsbær, eða Eiðistorg á Seltjarnarnesi.
Þessi raunalegi öryggisvörður gekk að okkur og gaf okkur ljósmyndamerki á táknmáli. Þegar við réttum honum myndavélina og stilltum okkur upp sagði hann á bjagaðri ensku: "No, you take picture of me". Only in America.
Mississippi. Gaman að því.
Borghildur suðar í saxafónleikara í New Orleans að fá að kaupa af honum disk með nokkrum lögum. Hann gafst að lokum upp og seldi Borghildi diskinn fyrir $15. Það var mjög bagalegt fyrir hann, því þá átti hann bara 9999 diska eftir.
Svefn hinna réttlátu. Og hinna syfjuðu.
Steppað fyrir peninga í New Orleans.
Boddí bætir sér upp flórsykurskort eftir ferðalag í eyðimörkinni. Litlu mátti muna að illa færi, því Boddí var orðin illa haldin.
Þegar ég tók síðustu mynd steig ég á maurabú, nánar tiltekið fire ants. Þeir eru illvígir og réðust á mig og bitu all svakalega á örfáum sekúndum. Ef myndin prentast vel má sjá um 16 bit á afar fallegum fæti.
Nokkrir hressir þjónar færa gestum peanut butter and jelly sandwitches og bíða eftir þjórfé.
