Het was een prachtige zomer. De zomer van 2003. De warmste in decennia. Elke dag zon, zon en nog eens zon. Tropische temperaturen. Verschroeiende hitte. Tot die dag, die onvergetelijke donderdag, die donderdag in augustus. De weergoden hadden een beslissing genomen. Een natte beslissing. Die dag werden de hemelsluizen geopend. Twee maanden waren ze dichtgebleven. Maar op die dag moesten ze open. Die donderdag in augustus. Het regende. Het goot. Water, water en nog water. Het bleef maar komen. En op die dag, net op die donderdag, op die donderdag in augustus, concerteerde Opus 7 in het park. Gelukkig is Opus 7 niet zómaar een concertband. Swingende muziek. Latino-ritmes. De zon kwam terug. Figuurlijk tenminste. Meer dan 400 (!) moedige zielen trotseerden de plonsende regendruppels en swingden mee op het ritme van Opus 7. En zo kwam een einde aan de zomer. Een swingend einde, op die dag, die donderdag, die donderdag in augustus. Het was een prachtige zomer.
