Laugavegsgangan hófst 10. júlí 2008. F.v.: Hafliði Guðjónsson, Ívar Ísak Guðjónsson, Einar Jóhannes Guðnason, Haraldur Pálsson, Helgi Mikael Jónasson og Guðni Einarsson.
Litskrúðug fjöll blasa við af Laugavegi í Laugahrauni. F.v.: Haraldur, Einar J., Ívar Ísak, Helgi og Hafliði.
Brennisteinsalda nálgast og fyrsta alvöru brekkan á leiðinni. Í baksýn eru Háalda og Vondugil.
Bláhnúkur stingur sér uppfyrir Laugahraunið. Þetta var fyrsti skaflinn á leiðinni, en ekki sá síðasti.
Einar J. kastar mæðinni í jaðri Laugahrauns.
Við rætur Brennisteinsöldu er mikið hverasvæði. Horft niður í átt til Landmannalauga sem eru neðan við hraunbrúnina.
Hér sést vel yfir Laugahraunið og upp til fjalla í fjarska.
Litadýrð Brennisteinsöldu er ótrúlegri en orð fá lýst.
Bláhnúkur breiðir úr sér.
Hafliði í fararbroddi upp Brennisteinsöldu. Hann var oft fremstur í hópnum og kannaði leiðina.
Eins og sjá má á göngustígnum í fjarska fyrir miðri mynd er fyrsti áfanginn upp á við. Hækkunin samtals um 500 metrar.
Fyrsti áfanginn, frá Landmannalaugum í Hrafntinnusker, er veisla fyrir augað í góðu skyggni.
Hærra, hærra! Gönguleiðin liggur víða eftir mjóum hryggjum og brattar skriður á báða vegu.
Upp og aftur upp. En allt hefst þetta skref fyrir skref. Muna bara stuttu skrefin upp á við.
Er samband? Nei, ekkert samband! Ívar Ísak kannar kosti Tetra-símans og Hafliði prófar GSM-símann. Ekkert virkar nema VHF!
Við Stórahver er mikið hverasvæði. Hveraaugu blása, leiraugu bulla og Einar J. virðir fyrir sér brennheita uppsprettu. Nálægt Stórahver eru efstu upptök Markarfljóts og þar er líka eini græni bletturinn á stóru svæði.
Við Stórahver er góður áningarstaður, ef manni er sama um brennisteinsfnykinn!
Eftir því sem hærra dregur verður snjórinn meira áberandi.
Gengið er yfir skafla á löngum köflum, enda leiðin farin að nálgast 1.000 metra yfir sjávarmáli.
Skömmu áður en komið er í skálann í Hrafntinnuskerið er minnisvarði um 25 ára gamlan Ísraelsmann sem varð úti á þessari leið þann 27. júní 2004. Svo stutt frá húsaskjóli og samt svo langt frá því, eins og segir á minnisvarðanum.
Hún er ekki flókin litadýrðin ofan við Hrafntinnusker!
Skálinn í Hrafntinnuskeri til hægri, tjaldstæðið er á melnum fyrir miðju.
Ívar Ísak tók á móti trússbílnum með stæl. Feðgarnir Viktor og Guðmundur lentu í talsverðu brasi vegna ófærðar á leiðinni í Hrafntinnusker. Þangað er vart fært jeppum nema á stærri dekkjum en 35“ eins og þessi jeppi er á.
Menn voru snöggir að reisa tjaldið í Hrafntinnuskeri.
Ívar Ísak hitaði vatn í SwissMiss, Halli las og Hafliði teygði úr sér.
Lagt var af stað úr Hrafntinnuskeri í þoku, en þokugjarnt er á þessum slóðum. Fara þarf varlega yfir skafla í giljum en holt er undir þeim mörgum og snjóbrýrnar sumar ótraustar.
Reykjafjöllin báru nafn með rentu, en reykurinn í þessu tilviki var þoka!
Smá áning við Reykjafjöllin. Ferðin sóttist vel þennan 2. dag ferðarinnar og veðrið lék við leiðangursmenn.
Já, brekkurnar eru ekki búnar! Snjórinn huldi fjöllin og setti svip á eyðilegt landslagið.
Grænar mosaþembur vaxa þar sem volgt vatn sprettur undan brekkunum.
Áð var undir Háskerðingi og aðeins gripið í orkunestið. Ívar Ísak kannar sambandið. Hér virkar bara bænasíminn!
Litadýrðin í Jökultungunum og skemmtilegir náttúruskúlptúrar gleðja augun.
Leiðin niður Jökultungurnar er brött og víða grýtt og eins gott að fara varlega. Takið eftir fossinum til vinstri og fólkinu til hægri.
Álftavatn í augsýn. Hér breytir landslagið um svip. Eyðimörkin tekur að grænka.
Gengið er eftir veginum um Fjallabaksleið syðri að skálum Ferðafélags Íslands við Álftavatn.
Ferðafélag Íslands er að reisa nýjan skála við Álftavatn. Haraldur og Einar hvíldu lúin bein og fengu sér hollustunesti.
Við Álftavatn smurðu menn nesti og ákváðu að halda ótrauðir áfram í Emstrur. Tveir leggir á einum degi!
Bratthálskvislin sunnan og austan við Álftavatn er fyrsta vatnsfallið sem þarf að vaða. Einar og Hafliði riðu fyrstir á vaðið.
Um 5 km austan við Álftavatn er komið að skálunum í Hvanngili. Þar er vinsæll viðkomustaður fólks í hestaferðum. Leiðin suður á Emstrur liggur um hlaðið í Hvanngili.
Göngubrú er yfir Kaldaklofskvísl en bílar þurfa að aka yfir á grýttu vaði.
Vaða þarf yfir Bláfjallakvíslina áður en haldið er suður sandana á Emstrur.
Vatnið er kaaaalllt!! Haraldur og Ívar Ísak láta vaða yfir ískalt vatn jökulárinnar og sandurinn smýgur inn í skóna.
Gönguslóðinn liggur að brúnni yfir Nyrðri-Emstruá sem beljar kolmórauð í farvegi sínum.
Nyrðri-Emstruá er óárennileg og stórhættulegt vatnsfall. Brúin var byggð 1975
Trússbíllinn var kominn í Botna í Emstrum þegar göngu dagsins lauk. Rúmir 28 km að baki og 10 tíma ganga.
Lagt upp í síðasta áfangann, úr Emstrum í Þórsmörk. F.v.: Viktor, Guðmundur, Hafliði, Helgi, Ívar Ísak, Einar Jóhannes, Guðni og Haraldur. Útlit var fyrir rigningu og auk þess voru Laugavegarhlauparar væntanlegir svo menn drifu sig af stað.
Gljúfur Syðri-Emstruár nær langleiðina inn að Entujökli, sem gengur úr Mýrdalsjökli. Niðri í gilinu glittir í aðra göngubrúna yfir ána.
Árgljúfrið er hrikalegt og aðkoman að göngubrúnni er brött og vart fyrir lofthrædda.
Gönguleiðin suður Almenninga er þægileg, þótt sandurinn sé gljúpur.
Nokkru áður en fyrsti Laugavegshlauparinn, Daníel Smári, birtist fór að hellirigna.
Síðasti spölurinn var tekinn á spretti til að ná rútunni úr Þórsmörk. Menn voru blautir, lúnir og fegnir að góðri ferð var að ljúka.
